این روزها

روزها سخت می‌گذرند. احتیاج به در و دیوار خانه برای بلند شدن از زمین؛ تکیه کردن به سینک ظرفشویی برای چند دقیقه شستشو؛ گرفتن میله‌های راه‌پله برای حفظ تعادل.

روزهای آخر بارداری آدم شبیه معلولان می‌شود که موانع موجود در شهر، خیابان ها را برایش زندان می‌کند. با نگاه اطراف را مرور می کنی تا ساده‌ترین و کم خطرترین راه را برای گذر انتخاب کنی؛ راهی بدون بلوارهای بلند. اما امان از رانندگان بی‌توجهی که ماشین‌هایشان را روی پل پارک می‌کنند و مجبور می‌شوی در گرمای طاقت فرسای هوا چند متری را برای عبور از پل بعدی طی کنی چون دیگر نمی توانی به خوبی قبل از روی جدول‌کشی های حاشیه پیاده رو بپری.

*******************

امروز ۱۸ تیرماه سالروز عقد محضری من و مهدی بود. سال ۸۸ عقد کردیم. دیروز با حضور غیرمستقیم پرنسس خانوم دوتایی رفتیم و کلی خوشگذرانی کردیم.

بابایی پرنسس کوچولو کلی برام چیزای خوشمزه خرید و من با خودم فکر می کردم که رقیبم به زودی وارد میدون می شه و باید حواسم جمع باشه

فردا ۱۹ تیر سالروز جشن عقدمونه

و...

۲۰ تیرماه سالروز جشن عروسیمونه. یکسال بعد از عقد در تاریخ ۲۰ تیر سال ۸۹ ما زیر یک سقف رفتیم و شکر خدا زوج خوشبخت و بی دغدغه ای بودیم و می دونم با اومدن دختر گلم این خوشبختی شکل قشنگتری به خودش می گیره.

همه چیز برای چند برابر شدن خوشبختیمون آماده اس.

 دکتر تاریخ ۵ مرداد را برای اومدن سوگلی عزیزم تعیین کرده اما همه ترسم اینه که نازگل خانوم ۲۱ تیر بدنیا بیاد تا کلکسیون مراسمات تیر مامان و بابا را تکمیل کنه.