هلیا پرنسس زیبای من

متولد که شدی شبها تا صبح به قول یکی از همسایه ها می نواختی. هلیا جوون بدنیا که اومدی شب زنده داری را دوس داشتی و تا صبح گریه می کردی. در مقابلت احساس ضعف می کردیم چون با هیچ روشی آروم نمی شدی. اونقدر باهات تا صبح لالایی خوندم و اونا رو برات ضبط کردم که دیگه کم کم چیزی برای خوندن بلد نبودم. تا اینکه به یک راز بزرگ پی بردم .... نوع گریه هاتو باید می شناختیم و تشخیص می دادیم که گریه شما دلیلش چیه! و  مسئله بعدی اینکه شما از یک محیط مواج و تاریک وارد محیطی شلوغ و روشن شده بودی. با گشتی در اینترنت فهمیدم که نی نی ها فرهنگ لغت خاص خودشون را دارن که اونو در ادامه مطلب می زارم. برای اونایی که تازه مامان شدن و موضوع مهم دوم حل مکا...

از قبل از اینکه باشی می دانستم دخترم مهربان خواهد شد. چرا که مادرم به من آموخته بود هرگز گلخند چهره را از مردم دریغ نکنم. لبخندی که با وجود غصه هم هرگز از کسی دریغ نکردم. و امروز هلیا ثمره وجودم لبخندهایم را از چهره دیگری به روی مردم می پاشد. آنقدر زیبا و آرام از صورت معصومش مهربانی هدیه می کند که همه شیفته چهره بشاش و مهربانش می شوند. بعد از هر خدمتی که به این فرشته کوچک می کنم با لبخند یا خنده از من تشکر میکند. خدایا کمک کن امانتت را به نیک ترین سرانجام برسانیم. دخترم دنیایت پر از لبخندهای بی ریا. روی خندان زندگی مال تو هلیا بعد از خوردن حریره بادام، با صورتی کثیف و خنده های پیاپی بخاطر غذا از من تشکر میکند   ...

دختر نازم!  4 ماه و 27 روزه ات بود که به بازی دالی موشه واکنش نشون دادی. وقتی قایم میشدم و بعد دوباره زودی خودمو بهت نشون می دادم وجودت غرق خنده میشد. چند روز بعد گذاشتمت توی تختت و این بازی را انجام دادیم. رضایت خاطر از چهره معصومت موج میزد. خوشحالم که یه بازی دیگه برای ارتباط بیشتر با تو پیدا کردم هلیا آماده برای اینکه بگم دالی موشه بعد جیغ بکشه و بعد پتو را بکشه رو سرش از هیجان عاشق خندهاتم پرنسس قشنگم. آرزو میکنم همیشه روی خندون زندگی برای تو باشه   ...

ولین آغو گفتن........4 ماه و یک روز اولین خنده با قلقلک بابایی......4 ماه و 28 روز اولین برگشت از پشت به جلو ........5 ماه و 3 روز اولین مک زدن انگشت شصت پا .....4 ماه و 22 روز اولین پوپو گفتن..........................4 ماه و 24 روز اولین واکنش به دالی موشه ........4 ماه و 27 روز اولین بار که پاهاتو هوا کردی.........4 ماه و 20 روز اولین غذای جامد......................4 ماه و 21 روز اولین باری که با تلویزیون سرگرم شدی 50 روز اولین باری که به پشت غلت زدی...... 3 ماه و 27 روز اولین باری که بعد از غلت زدن به پشت سر و گردنت را محکم بالا نگه داشتی 4 ماه و 10 روز اولین باری که به پشت علت زدی و بعد سرت را روی بالشت گذاشتی.....4 ماه و 18 روز . . . ....

امسال به برکت حضور تو دخترم، سه شب زیبای یلدایی را با آدمهای خوب و مهربون تجربه کردیم. شب یلدای اول خونه آقاجون حسن بودیم. بخاطر اینکه عمو بهزاد نامزد عمه زهرا می خواست بره ماموریت اقاجون اینا مراسم شب یلدا را کمی زودتر و در تاریخ 24/9/92 برگزار کردند تا همه حضور داشته باشند و دور همدیگه خوش بگذره. ما از دو روز قبلش خونه آقاجون اینا بودیم و شب قبل از مراسم برگشتیم خونمونو و خودمون را برای یک شب یلدای زیبا که اولین یلدای عمر تو بود آماده کردیم. یه دختر خوشگل و خوش تیپ، آماده برای رفتن به مراسم شب یلدا بعد از رسیدن به خونه آقاجون لباساتو عوض کردم و تو رفتی بغل مامان اعظم و مثل همیشه براش شروع به دلبری کردی و اونم کلی صدقه قربونت رفت...

تاريخ : شنبه هجدهم آبان 1392 | 18:10 | نویسنده : ماما و بابا هلیا خانومه اینجا 2 روزه اشه و توی بغل دختر عمه اش نازنین فاطمه خوابیده. اون یکی هم مطهره خانوم دختر عمه دیگه هلیاست این هلیا خانومه چند ساعت بعد از تولد- حدود 17 ساعت از بدنیا اومدنش میگذره بابایی به همراه معینا جون دختر دایی هلیا و مهدیه خانوم گل دختر خاله هلیا اطرافشن ...

تاريخ : سه شنبه هجدهم تیر 1392 | 17:13 | نویسنده : ماما و بابا این روزها معنی احتیاج را خوب می‌فهمم. محتاج بودن هر چند زجر آور است اما با مدتی محتاج بودن آدم قدر نعمت سلامتی را می‌فهمد. روزها سخت می‌گذرند. احتیاج به در و دیوار خانه برای بلند شدن از زمین؛ تکیه کردن به سینک ظرفشویی برای چند دقیقه شستشو؛ گرفتن میله‌های راه‌پله برای حفظ تعادل. روزهای آخر بارداری آدم شبیه معلولان می‌شود که موانع موجود در شهر، خیابان ها را برایش زندان می‌کند. با نگاه اطراف را مرور می کنی تا ساده‌ترین و کم خطرترین راه را برای گذر انتخاب کنی؛ راهی بدون بلوارهای بلند. اما امان از رانندگان بی‌توجهی که ماشین‌های...

تاريخ : دوشنبه هفدهم تیر 1392 | 17:1 | نویسنده : ماما و بابا نامه مرخصی ۹ ماهه را امروز رئیسمون برام زد و رفت کارگزینی. از شنبه ۲۲ تیر می رم مرخصی تا ۲۲ فروردین سال آینده. دیروز از اینکه دارم میرم مرخصی خیلی دلم گرفته بود اما امروز حالم فرق می کنه ،، امروز سرشار اشتیاقم که زودتر برم خونه و به خودم و دخترم برسم. احساس می کنم دیگه کار بسه هر چند که برای مدتی که در مرخصی ام برای خودم کار ویراستاری دست و پا کردم تا حوصله ام سر نره. یعنی بیشتر وحشت از افسردگی بعد از زایمان که همه حرفشو می زنن باعث شد تا تلاش کنم وقت خالی برای افکار پوچ نزارم. همونقدر که دخترم برام مهمه، حفظ روحیه شاد و پر انرژی خودم هم برام مهمه! زیرا معتقدم در صورتی می...