هلیا فقط 45 روز داشت که تصمیم گرفتیم یه سفر شمال بریم. بعد از زایمان خیلی احساس تنهایی داشتم و این سفر خوبی بود تا خستگی 9 ماه بارداری را از تن بیرون کنم اونم با وجود فرشته قشنگی که تمام وجودم بود.
اواخر شهریورماه به سمت ساری حرکت کردیم. هلیا همسفر خوبی بود و به جز دوسه باری که برای شیر خوردن بیدار شد تمام مدت راه را خوابید.


اینجا برای اولین بار پاهای کوچولوی هلیا در 45 روزگی با کمک بابایی عظمت دریا را لمس کرد


هلیا رو عشقه (خیلی بدخط و ناخوانا توسط مامانی نوشته شد)



دخترم به دور دستها خیره شده. قربون چشمهای نازش برم



هلیا بعد از آب بازی در دریا، حمام آفتاب گرفته



بابای هلیا میگه اگه کسی تن به آب دریا بزنه پشه ها دیگه اونو نیش نمی زنن نمی دونم تا چه حد این حرف صحت داره اما این هلیای ماست در روز سوم سفر بدون حتی یک جای پشه زدگی



هلیا لب دریا خوابید و ما رفتییم آب تنی-هوورررررااا



برخلاف تصورم که دائم نگران بودم در نبود ما کسی بچه را بدزده اما هیچکس حتی به هلیاجونی نزدیک نشد(از دور چشم از بچه برنمی داشتم)



این عکس رو هم فقط باب این گذاشتم که هلیا خانومی فکر نکنه که خیلی خیلی خوش سفره...قربونش برم که دهنش موقع گریه کردن تا بناگوشش باز میشه-بوس بوس



توی چند روز سفر اینجا خونمون بود- خیلی باصفا بود


در راه برگشت به تهران به پلنگ دره در شیرگاه رفتیم، به جرات میگم که یکی از زیباترین جاهایی بود که تا حالا دیده بودم. چشمهاتون رو از دیدن این جنگل زیبا محروم نکنید